Vlašac obavezno uvrstite u svoju ishranu

Vlašac je poznat i kao “mlađi brat luka”. I zaista to jeste. Ova biljka pripada porodici porodici ljiljana, baš kao i crni i bijeli luk, mada se drugačije jede i ima aromatičniji ukus od luka na koji smo navikli. Pored toga, vlašac je pun vitamina.

U srpskoj tradicionalnoj kuhinji nije zastupljen jer ne potiče sa naših prostora. U svijetu se jede od srednjeg vijeka, ali njegovo porijeklo nije baš sasvim jasno. Prije nego što je počeo da se gaji u plastenicima širom svijeta, vlašac je bio samoniklo bilje.

Neki podaci kažu da je ovaj aromatičan začin vodi porijeklo iz alpskog dijela Evrope, dok drugi tvrde da je potiče iz Srednje Azije i Sjeverne Amerike i da je u Evropu stigao putevima svile, zahvaljuči Marku Polu. Odakle god da je stigao, listići vlašca danas su nezaobilazni ukras i začin mnogih jela različitih svjetskih kuhinja, ali nije dekoracija nije jedini razlog da se nađe na vašem tanjiru.

Šta ga razlikuje od luka Na prvom mjestu ukus. Vlašac ima aromatičniji i manje ljut ukus od luka i praziluka zbog čega se često koristi kao začinska biljka. U odnosu na druge lukovice, kod vlašca koren se ne jede. Koriste se samo listovi i to svježi. Ako želite da ga upotrebite sljedećeg dana, bilo bi dobro da ga umotate u vlažnu krpu i stavite u frižider. Nemojte nikako da ga ostavite da stoji u čaši vode, jer će je upiti i tako postati mekan i gnjecav.

Šta sadrži

U odnosu na druge vrste luka, vlašac je izuzetno bogat beta-karotenom. Tanki zeleni listovi sadrže mnogo vitamina A i C, nešto manje vitamina B i minerale fosfor i gvožđe. U 100 grama vlašca nalazi se 0,7 g masti, 4,4 g ugljenih hidrata i 3,3 g proteina.

Zbog čega bi trebalo da ga jedemo

Razloga je mnogo. Osim što ima antibakterijsko, antivirusno i antialergijsko dejstvo, bitna karakteristika ove zelene biljke je to što pomaže jetri da izbaci toksine iz tijela. Samim tim, pospješuje varenje, ali i smanjuje količinu šećera u krvi, tako što sprečava degradaciju insulina. Takođe, sprečava zadržavanje vode u tkivima, a nekoliko istraživanja pokazalo je i da ima blagotvoran uticaj na izgled, jer sadrži sumporna jedinjenja koja čine kožu mlađom.

Kako se jede

Za jelo i začin najčešće se upotrebljavaju se sitno isjeckani listovi, ali mogu se koristi i cijeli. Sitno sjeckan danas se najčešće upotrebljava u francuskoj kuhinji, dok se u kineskoj kuhinji dodaju cijeli dugi listovi, kako zbog ukusa, tako i zbog lijepog izgleda i mirisa koje daje jelu. Dugo kuvanje uništava njegovu specifičnu aromu, pa ga je najbolje dodavati pred kraj pripremanja jela, ili neposredno prije služenja. Kao začin, svoje mjesto pronašao je u supama, jelima od povrća i sosovima, i to posebno onima na bazi jaja ili jogurta. Može se dodavati i u razna topla i hladna jela, omlete, pirinač i piletinu, a izvrstan je dodatak i salatama, posebno onima od paradajza i krastavaca jer daje nježniju aromu, dosta slabiju od crvenog luka. Slaže se dobro i sa krompirom spremljenim na različite načine, a posebno je zanimljiv ako se doda pire krompiru.

U alpskim krajevima Evrope, vlašac se često koristi posut preko maslacem premazanog ražanog hleba.